Μεταμορφώστε τον Κόσμο σας με την Εκμάθηση Γλωσσών στη GlossArt Languages!
Ο Ντεκάρτ και η εκμάθηση γλωσσών | Glossart Languages
Ανακαλύψτε πώς η φιλοσοφία του Ντεκάρτ συνδέεται με την εκμάθηση γλωσσών, την αμφισβήτηση όσων θεωρούμε δεδομένα και την κατανόηση διαφορετικών οπτικών.
Evangelia Perifanou
9/21/20261 λεπτά ανάγνωσης
Αν όλοι μπορούμε να σκεφτόμαστε λογικά, γιατί βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά; Ο Ντεκάρτ και η εκμάθηση γλωσσών | Glossart Languages
Τι μπορεί να μας διδάξει ο Ρενέ Ντεκάρτ για τις παραδοχές μας, τις διαφορετικές οπτικές και την επικοινωνία σε μια ξένη γλώσσα;
Λέτε κάτι σε μια άλλη γλώσσα. Η γραμματική είναι σωστή. Οι λέξεις ταιριάζουν. Πιστεύετε ότι εκφράσατε καθαρά αυτό που θέλατε να πείτε.
Κι όμως, ο συνομιλητής σας αντιδρά με τρόπο που δεν περιμένατε.
Ίσως η παράκληση σας ακούστηκε υπερβολικά απότομη. Ίσως πήρε στα σοβαρά ένα αστείο σας. Μπορεί η προσπάθεια σας να φανείτε ευγενικοί να δημιούργησε απόσταση. Ή μια σύντομη απάντηση του να σας έδωσε την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται να συνεχίσει τη συζήτηση.
Τι συνέβη;
Οι λέξεις μας βοηθούν να επικοινωνούμε, αλλά για να καταλάβουμε έναν άνθρωπο χρειάζεται να λάβουμε υπόψη το πλαίσιο, τις προσδοκίες και τις ερμηνείες μας. Σε κάθε συζήτηση φέρνουμε μαζί μας ορισμένες παραδοχές: τι θεωρούμε φιλικό, ποια απάντηση μας φαίνεται σαφής και τι πιστεύουμε ότι εννοεί ο άλλος.
Έτσι προκύπτει ένα φιλοσοφικό ερώτημα:
Αν όλοι μπορούμε να σκεφτόμαστε λογικά, γιατί ερμηνεύουμε την ίδια κατάσταση διαφορετικά;
Ο Ρενέ Ντεκάρτ, ο φιλόσοφος του 17ου αιώνα που είναι γνωστός για τη φράση «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω», προσφέρει μια ενδιαφέρουσα αφετηρία. Οι σκέψεις του για τη λογική, την αμφιβολία και τη μέθοδο μπορούν να μας βοηθήσουν να εξετάσουμε πώς προσεγγίζουμε γλώσσες και τρόπους επικοινωνίας που δεν μας είναι ακόμη οικείοι.
Οι συνδέσεις που ακολουθούν αποτελούν σύγχρονες εκπαιδευτικές εφαρμογές της φιλοσοφίας του. Ο Ντεκάρτ δεν ανέπτυξε μέθοδο εκμάθησης γλωσσών. Ορισμένα ερωτήματά του, όμως, παραμένουν πολύτιμα μέσα στην τάξη.
1. Έχουμε την ικανότητα να σκεφτόμαστε, αλλά ακολουθούμε διαφορετικούς δρόμους
Στην αρχή του Λόγου περί της μεθόδου, ο Ντεκάρτ συνδέει τις διαφορές στις απόψεις μας με τους διαφορετικούς δρόμους που ακολουθεί η σκέψη μας και με τα διαφορετικά πράγματα στα οποία στρέφουμε την προσοχή μας. Τονίζει επίσης πόσο σημαντικό είναι να χρησιμοποιούμε σωστά τη λογική μας. Ντεκάρτ, Λόγος περί της μεθόδου, πρώτο μέρος
Αυτή η ιδέα μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την επικοινωνία.
Ας φανταστούμε δύο μαθητές που παρακολουθούν το ίδιο μάθημα ξένης γλώσσας.
Ο πρώτος φεύγει σκεπτόμενος:
«Έκανα πέντε γραμματικά λάθη. Το μάθημα ήταν δύσκολο.»
Ο δεύτερος σκέφτεται:
«Κατάφερα να εξηγήσω τη γνώμη μου για πρώτη φορά. Έκανα πρόοδο.»
Και οι δύο παρατήρησαν κάτι πραγματικό. Αξιολογούν, όμως, διαφορετικά την εμπειρία τους, επειδή έδωσαν προσοχή σε διαφορετικές πλευρές της.
Ο εκπαιδευτικός μπορεί να τους βοηθήσει να συνδυάσουν αυτές τις δύο οπτικές. Η ακρίβεια έχει σημασία, όπως έχει σημασία και η αυξανόμενη ικανότητα επικοινωνίας. Ένα μάθημα μπορεί ταυτόχρονα να αναδείξει λάθη και να δείξει πρόοδο.
Το ίδιο συμβαίνει και σε μια συζήτηση. Κάποιος μπορεί να επικεντρωθεί στις ακριβείς λέξεις που ειπώθηκαν. Κάποιος άλλος θα προσέξει περισσότερο τον τόνο. Ένας τρίτος θα δώσει ιδιαίτερη σημασία στο αν ο συνομιλητής του τον άκουσε πραγματικά.
Πριν συμπεράνουμε ότι κάποιος κατάλαβε τα πάντα λάθος, αξίζει να αναρωτηθούμε σε τι έδωσε προσοχή.
2. Η μητρική μας γλώσσα μπορεί να γίνει ένα αόρατο μέτρο σύγκρισης
Όταν χρησιμοποιούμε μια γλώσσα για χρόνια, πολλές από τις δομές της μάς φαίνονται αυτονόητες.
Ξέρουμε να κάνουμε μια ερώτηση χωρίς να αναλύουμε πώς σχηματίζεται. Αναγνωρίζουμε αμέσως γνώριμες εκφράσεις. Συχνά αισθανόμαστε ότι μια φράση «ακούγεται φυσική», ακόμη κι αν δεν μπορούμε να εξηγήσουμε τον λόγο.
Ύστερα γνωρίζουμε μια άλλη γλώσσα.
Ξαφνικά αναρωτιόμαστε:
«Γιατί το επίθετο μπαίνει εκεί;»
«Γιατί χρειάζεται αυτή η πρόθεση;»
«Γιατί δεν μπορώ να μεταφράσω την έκφραση λέξη προς λέξη;»
Αυτές οι ερωτήσεις είναι εύλογες. Η δυσκολία εμφανίζεται όταν αντιμετωπίζουμε τις δομές της πρώτης μας γλώσσας ως κανόνες που ισχύουν παντού.
Για παράδειγμα:
Αγγλικά: I am hungry.
Ισπανικά: Tengo hambre.
Γαλλικά: J’ai faim.
Ελληνικά: Πεινάω.
Στα αγγλικά χρησιμοποιείται το ρήμα be. Τα ισπανικά και τα γαλλικά χρησιμοποιούν δομές με τα ρήματα tener και avoir, ενώ στα ελληνικά μπορούμε να το εκφράσουμε με ένα ρήμα.
Ένας μαθητής που μεταφράζει λέξη προς λέξη από τα ισπανικά μπορεί να πει «I have hunger» στα αγγλικά. Το λάθος του είναι κατανοητό: εφαρμόζει μια γνώριμη δομή σε μια νέα γλώσσα.
Το ίδιο συμβαίνει με την ηλικία:
Αγγλικά: I am twenty years old.
Ισπανικά: Tengo veinte años.
Γαλλικά: J’ai vingt ans.
Ελληνικά: Είμαι είκοσι χρονών.
Αυτές οι διαφορές δεν αποδεικνύουν ότι οι ομιλητές βιώνουν διαφορετικά την πείνα ή την ηλικία. Δείχνουν ότι οι γλώσσες μπορούν να οργανώνουν παρόμοια νοήματα με διαφορετικές γραμματικές δομές.
Μια χρήσιμη ερώτηση είναι:
«Ποια δομή χρησιμοποιεί αυτή η γλώσσα σε αυτή την περίπτωση;»
Από εκεί μπορεί να ξεκινήσει η μάθηση.
3. Η καρτεσιανή αμφιβολία: εξετάζουμε μια παραδοχή πριν τη θεωρήσουμε βέβαιη
Ο Ντεκάρτ χρησιμοποιεί τη μεθοδική αμφιβολία για να ερευνήσει ποιες πεποιθήσεις μπορούν να αποτελέσουν στέρεη βάση για τη γνώση. Η αμφιβολία του αποτελεί μέρος μιας αναζήτησης βεβαιότητας· δεν είναι μια πρόσκληση να μένουμε για πάντα αβέβαιοι για τα πάντα. Λόγος περί της μεθόδου, τέταρτο μέρος
Στην εκμάθηση γλωσσών, μια πιο περιορισμένη και πρακτική μορφή αυτού του ελέγχου μπορεί να μας βοηθήσει να εντοπίζουμε τις παραδοχές μας.
Ας υποθέσουμε ότι ένας μαθητής λέει:
«Η αγγλική λέξη actually σημαίνει το ίδιο με την ισπανική actualmente.»
Οι λέξεις μοιάζουν, οπότε το συμπέρασμα φαίνεται πειστικό. Ωστόσο, το actually συνήθως σημαίνει «στην πραγματικότητα», ενώ το actualmente σημαίνει «αυτή την περίοδο» και αντιστοιχεί στο αγγλικό currently.
Το επόμενο βήμα είναι να εξετάσουμε σε τι βασίστηκε το συμπέρασμα:
«Έλεγξα πώς χρησιμοποιείται η λέξη ή στηρίχτηκα μόνο στην ομοιότητά της με μια λέξη που γνωρίζω;»
Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα:
Το αγγλικό embarrassed σημαίνει «ντροπιασμένος» ή «αμήχανος», ενώ το ισπανικό embarazada σημαίνει «έγκυος».
Το αγγλικό parents σημαίνει «γονείς», ενώ το πορτογαλικό parentes σημαίνει «συγγενείς».
Το αγγλικό library σημαίνει «βιβλιοθήκη», ενώ το ισπανικό librería σημαίνει «βιβλιοπωλείο».
Η ομοιότητα μάς δίνει μια πιθανή σύνδεση που αξίζει να ερευνήσουμε. Δεν εγγυάται ότι δύο λέξεις έχουν το ίδιο νόημα.
Ο μαθητής που αποκτά τη συνήθεια να ελέγχει μπορεί να γίνει πιο ακριβής χωρίς να φοβάται να μιλήσει. Μπορεί να κάνει μια λογική υπόθεση, να χρησιμοποιήσει μια λέξη και να παραμείνει πρόθυμος να διορθώσει όσα είχε καταλάβει.
4. «Το άκουσα» δεν σημαίνει πάντα «Το κατάλαβα»
Η αμφισβήτηση της βεβαιότητας των αισθήσεων από τον Ντεκάρτ προσφέρει μια χρήσιμη αναλογία για την κατανόηση προφορικού λόγου: μια άμεση εντύπωση ίσως χρειάζεται πιο προσεκτική εξέταση.
Ένας μαθητής ακούει μια φράση και λέει:
«Είμαι σίγουρος ότι είπε can.»
Ο ομιλητής, όμως, μπορεί να είπε can’t, με έναν τελικό ήχο που ο μαθητής δυσκολεύτηκε να διακρίνει.
Ή ο μαθητής ακούει:
“What do you want to do?”
«Τι θέλεις να κάνεις;»
Στον συνεχή προφορικό λόγο, αυτή η φράση μπορεί να ακούγεται πολύ διαφορετική από τις ίδιες λέξεις όταν προφέρονται αργά και χωριστά σε ένα αρχικό μάθημα.
Η πρώτη του αντίδραση ίσως είναι:
«Δεν μιλούν καθαρά.»
Μερικές φορές η ηχογράφηση είναι πράγματι ασαφής. Άλλες φορές, ο μαθητής χρειάζεται περισσότερη εξοικείωση με τον τρόπο που ακούγονται οι γνωστές λέξεις μέσα στη φυσική ροή της ομιλίας.
Μια πρακτική προσέγγιση είναι να εξετάσει τη δυσκολία βήμα βήμα:
Να ακούσει ξανά.
Να συμβουλευτεί την απομαγνητοφώνηση.
Να εντοπίσει ποιοι ήχοι τον δυσκόλεψαν.
Να συγκρίνει την αργή με τη φυσική προφορά.
Να εξασκηθεί στην αναγνώριση της φράσης μέσα σε πραγματικό συμφραζόμενο.
Η σύνδεση εδώ είναι αναλογική, όχι μια επιστημονική εξήγηση που προκύπτει από τον Ντεκάρτ. Το κοινό στοιχείο είναι η συνήθεια να εξετάζουμε μια πρώτη εντύπωση πριν τη θεωρήσουμε οριστική.
5. Χωρίζουμε τη δυσκολία: από ένα αόριστο πρόβλημα σε μια συγκεκριμένη εργασία
Μία από τις αρχές της μεθόδου του Ντεκάρτ είναι να χωρίζουμε τις δυσκολίες σε μικρότερα μέρη. Προτείνει επίσης να προχωρούμε με σειρά και να ελέγχουμε προσεκτικά την πορεία μας. Λόγος περί της μεθόδου, δεύτερο μέρος
Αυτό είναι ιδιαίτερα χρήσιμο όταν οι μαθητές κάνουν πολύ γενικές δηλώσεις για τις ικανότητές τους:
«Δεν μπορώ να μιλήσω ισπανικά.»
«Είμαι απαίσιος στην προφορά.»
«Δεν καταλαβαίνω ποτέ τους φυσικούς ομιλητές.»
Αυτές οι φράσεις εκφράζουν απογοήτευση, αλλά δεν προσδιορίζουν τι ακριβώς χρειάζεται εξάσκηση.
Το «Δεν μπορώ να μιλήσω ισπανικά» μπορεί να σημαίνει:
Δεν έχω αρκετό λεξιλόγιο για αυτό το θέμα.
Ξέρω τις λέξεις, αλλά δεν μπορώ να τις ανακαλέσω γρήγορα.
Δυσκολεύομαι να σχηματίσω ερωτήσεις.
Μπερδεύω τις καταλήξεις των ρημάτων.
Αγχώνομαι όταν κάποιος περιμένει την απάντησή μου.
Κάθε δυσκολία χρειάζεται διαφορετική αντιμετώπιση.
Ένας μαθητής που δεν γνωρίζει το λεξιλόγιο του εστιατορίου μπορεί να εξασκηθεί με έναν σύντομο διάλογο παραγγελίας. Όποιος δυσκολεύεται με τις ερωτήσεις μπορεί να δουλέψει με μερικές δομές που θα χρησιμοποιήσει ξανά. Όποιος αγχώνεται μπορεί να αρχίσει με προετοιμασμένες απαντήσεις και να περάσει σταδιακά σε αυθόρμητους διαλόγους.
Και η προφορά μπορεί να δουλευτεί σε μικρότερα μέρη. Αντί να προσπαθεί να «διορθώσει την προφορά του» συνολικά, ο μαθητής μπορεί να εστιάσει σε έναν ήχο, στον τονισμό των λέξεων ή στον ρυθμό μιας συγκεκριμένης φράσης.
Όταν περιγράφουμε με ακρίβεια τη δυσκολία, μπορούμε να εξασκηθούμε πιο ουσιαστικά.
6. Χτίζουμε την κατανόηση με σειρά που βοηθά τον μαθητή
Η σημασία που δίνει ο Ντεκάρτ σε μια οργανωμένη μέθοδο υποδεικνύει άλλη μια εκπαιδευτική σύνδεση: χρειάζεται να σκεφτούμε τι πρέπει να κατανοήσει ο μαθητής πριν του ζητήσουμε κάτι πιο απαιτητικό.
Ας φανταστούμε έναν μαθητή που ετοιμάζεται να μιλήσει στα ισπανικά για τις προηγούμενες διακοπές του.
Πριν του ζητήσει μια μεγάλη αφήγηση, ο εκπαιδευτικός μπορεί να τον βοηθήσει να εξασκηθεί σε φράσεις όπως:
Fui a Valencia.
«Πήγα στη Βαλένθια.»
Viajé con mi familia.
«Ταξίδεψα με την οικογένειά μου.»
Visitamos el centro histórico.
«Επισκεφτήκαμε το ιστορικό κέντρο.»
Lo que más me gustó fue la comida.
«Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το φαγητό.»
Αυτές οι φράσεις μπορούν να γίνουν η βάση μιας σύντομης αφήγησης. Στη συνέχεια, ο εκπαιδευτικός μπορεί να προσθέσει περιγραφές, εξηγήσεις και ερωτήσεις που θα αναπτύξουν τη συζήτηση.
Μια οργανωμένη προσέγγιση δεν σημαίνει ότι όλοι οι μαθητές πρέπει να ακολουθήσουν ακριβώς την ίδια πορεία. Οι προηγούμενες γνώσεις και οι στόχοι τους έχουν σημασία. Το ζητούμενο είναι το επόμενο βήμα να είναι προσιτό και χρήσιμο.
Για έναν προχωρημένο μαθητή, αυτό το βήμα μπορεί να είναι η εξήγηση μιας διαφωνίας. Για έναν αρχάριο, μπορεί να είναι η φράση με την οποία ζητά από τον συνομιλητή του να επαναλάβει κάτι.
Και οι δύο εξασκούνται σε κάτι που μπορούν να χρησιμοποιήσουν αμέσως.
7. Το να κατανοούμε καθαρά έναν κανόνα δεν σημαίνει ότι τον χρησιμοποιούμε με ευχέρεια
Ο Ντεκάρτ δίνει σημασία στη σαφήνεια της κρίσης. Σε ένα μάθημα γλώσσας, η σαφήνεια βοηθά τον μαθητή να καταλάβει τι εκφράζει μια δομή και πότε χρησιμοποιείται.
Η εκμάθηση γλωσσών, όμως, αναδεικνύει και ένα πρακτικό όριο: το να μπορούμε να εξηγήσουμε έναν κανόνα δεν εγγυάται ότι μπορούμε να τον εφαρμόσουμε εύκολα σε μια συζήτηση.
Ένας μαθητής μπορεί να εξηγήσει σωστά τη διαφορά ανάμεσα στις φράσεις:
“I work from home.”
«Εργάζομαι από το σπίτι.»
Και:
“I’m working from home this week.”
«Αυτή την εβδομάδα εργάζομαι από το σπίτι.»
Ωστόσο, όταν μιλά, μπορεί ακόμη να επιλέξει λάθος τύπο.
Προσπαθεί ταυτόχρονα να βρει τις λέξεις, να τις προφέρει, να παρακολουθήσει τη συζήτηση και να εκφράσει τη σκέψη του.
Αυτό μας καλεί να διακρίνουμε διαφορετικά στάδια της μάθησης.
Η κατανόηση της δομής βοηθά τον μαθητή να αναγνωρίζει τη διαφορά. Η καθοδηγούμενη εξάσκηση του επιτρέπει να τη δουλέψει συνειδητά. Η συζήτηση του δίνει την ευκαιρία να τη χρησιμοποιήσει ενώ ταυτόχρονα προσέχει έναν άλλον άνθρωπο.
Η φιλοσοφική σύνδεση αφορά την αξία της προσεκτικής κατανόησης. Η εκπαιδευτική εφαρμογή της είναι ότι αυτή η κατανόηση χρειάζεται και πρακτική χρήση.
8. «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» και τα όρια των συμπερασμάτων μας
Η περίφημη αφετηρία του Ντεκάρτ αφορά τη βεβαιότητα της ύπαρξης του ως σκεπτόμενου όντος: ακόμη και η αμφιβολία προϋποθέτει τη σκέψη. Λόγος περί της μεθόδου, τέταρτο μέρος
Αυτό το επιχείρημα δεν σημαίνει ότι κάθε σκέψη ή ερμηνεία μας είναι σωστή.
Η διάκριση αυτή είναι χρήσιμη όταν επικοινωνούμε με άλλους.
Μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι ερμηνεύουμε κάτι, χωρίς να θεωρούμε δεδομένο ότι η ερμηνεία μας περιγράφει πιστά την πρόθεση του άλλου.
Για παράδειγμα:
Παρατήρηση: «Μου απάντησε με μία μόνο πρόταση.»
Ερμηνεία: «Είναι θυμωμένη μαζί μου.»
Άλλες πιθανότητες: Ήταν απασχολημένη, θεώρησε ότι η ερώτηση χρειαζόταν σύντομη απάντηση ή προτιμά τα λιτά μηνύματα.
Η ερμηνεία μας μπορεί να αποδειχθεί σωστή. Μια σύντομη απάντηση, όμως, δεν αρκεί από μόνη της για να το γνωρίζουμε.
Σε μια άλλη γλώσσα η αβεβαιότητα μπορεί να είναι μεγαλύτερη, επειδή γνωρίζουμε λιγότερο καλά τις εκφράσεις και τις συνήθειες της συνομιλίας.
Μια διευκρινιστική ερώτηση μπορεί να βοηθήσει:
«Είναι καλή στιγμή να μιλήσουμε;»
«Το είπες ως πρόταση;»
«Δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα τι εννοούσες. Μπορείς να μου το εξηγήσεις;»
Τέτοιες ερωτήσεις μάς επιτρέπουν να ελέγξουμε τα συμπεράσματα μας.
9. Γνωρίζοντας άλλες συνήθειες, εξετάζουμε και τις δικές μας
Ο Ντεκάρτ παρατηρεί ότι η γνωριμία με τις συνήθειες άλλων λαών μπορεί να μας βοηθήσει να κρίνουμε τις δικές μας με μεγαλύτερη προσοχή και να μη θεωρούμε παράλογο κάτι άγνωστο απλώς επειδή διαφέρει από όσα έχουμε συνηθίσει. Λόγος περί της μεθόδου, πρώτο μέρος
Η εκμάθηση γλωσσών μάς φέρνει σε επαφή με διαφορετικούς τρόπους να χαιρετάμε, να ζητάμε κάτι, να απολογούμαστε ή να εκφράζουμε διαφωνία.
Ας δούμε τρεις αγγλικές φράσεις:
“Close the window, please.”
«Κλείσε το παράθυρο, σε παρακαλώ.»
“Could you close the window?”
«Θα μπορούσες να κλείσεις το παράθυρο;»
“Would you mind closing the window?”
«Θα σε πείραζε να κλείσεις το παράθυρο;»
Και οι τρεις μπορούν να εξυπηρετήσουν τον ίδιο πρακτικό σκοπό. Το πώς θα ακουστούν εξαρτάται από τον τόνο, τη σχέση των συνομιλητών και την περίσταση.
Η πρώτη μπορεί να είναι απολύτως φυσική μεταξύ μελών μιας οικογένειας. Η τρίτη μπορεί να ταιριάζει σε μια πιο τυπική συνομιλία. Καμία διατύπωση, όμως, δεν εγγυάται ευγένεια σε κάθε περίπτωση: ένας υπερβολικός τόνος μπορεί να κάνει ακόμη και μια φαινομενικά ευγενική ερώτηση να ακουστεί ειρωνική.
Οι μαθητές ωφελούνται όταν εξετάζουν ολόκληρες επικοινωνιακές περιστάσεις αντί να απομνημονεύουν μόνο χαρακτηρισμούς όπως «ευγενικό» και «αγενές».
Ποιος μιλά; Ποια είναι η σχέση των δύο ανθρώπων; Τι συνέβη λίγο πριν από την παράκληση;
Η γνώση ενός πολιτισμού μάς βοηθά να εξετάζουμε αυτά τα ερωτήματα. Δεν πρέπει, όμως, να μετατρέπεται σε άκαμπτο κανόνα για όλους όσοι μιλούν μια γλώσσα. Σε κάθε κοινότητα υπάρχουν άνθρωποι με διαφορετικούς τρόπους επικοινωνίας.
10. Η έκφραση διαφωνίας είναι επίσης γλωσσική δεξιότητα
Όταν δύο άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά, για να συζητήσουν χρειάζονται περισσότερα από μια τεκμηριωμένη γνώμη. Χρειάζονται επίσης τρόπους να παρουσιάσουν τα επιχειρήματά τους, να αναγνωρίσουν μια άλλη οπτική και να κάνουν ερωτήσεις.
Ας συγκρίνουμε:
«Έχεις άδικο.»
Με:
«Καταλαβαίνω την άποψή σου, αλλά βλέπω την κατάσταση διαφορετικά.»
Η δεύτερη διατύπωση επιτρέπει στον ομιλητή να εξηγήσει τη θέση του, αφήνοντας τη συζήτηση ανοιχτή.
Άλλες χρήσιμες φράσεις είναι:
«Τι σε κάνει να το πιστεύεις αυτό;»
«Μπορείς να μου δώσεις ένα παράδειγμα;»
«Συμφωνώ με αυτό το σημείο, αν και έχω αμφιβολίες σχετικά με…»
«Διαφωνούμε για τα γεγονότα ή για το τι έχει μεγαλύτερη σημασία για εμάς;»
Η τελευταία ερώτηση μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτική.
Δύο άνθρωποι μπορεί να συμφωνούν ότι μια δουλειά προσφέρει υψηλότερο μισθό, αλλά να διαφωνούν για το αν αξίζει να την αποδεχτεί κανείς. Ο ένας δίνει προτεραιότητα στο εισόδημα· ο άλλος στον χρόνο με την οικογένειά του.
Ίσως χρειάζονται περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά. Ίσως χρειάζεται επίσης να εξηγήσουν τι θεωρεί σημαντικό ο καθένας.
Μαθαίνοντας να ξεχωρίζουν αυτά τα είδη διαφωνίας, οι μαθητές μπορούν να κάνουν πιο ουσιαστικές συζητήσεις στη γλώσσα που μαθαίνουν.
11. Το να είμαστε ανοιχτοί δεν μας εμποδίζει να διορθώνουμε ένα λάθος
Το να εξετάζουμε τις παραδοχές μας δεν σημαίνει ότι δεχόμαστε κάθε απάντηση.
Μια λέξη μπορεί να έχει μεταφραστεί λανθασμένα. Ένας γραμματικός τύπος μπορεί να μην ταιριάζει στο νόημα που θέλουμε να εκφράσουμε. Μια ερμηνεία μπορεί να αντιφάσκει με αυτό που είπε ξεκάθαρα ο συνομιλητής μας.
Μπορούμε να εξετάσουμε τέτοια ζητήματα με παραδείγματα, αξιόπιστες πηγές και διευκρινιστικές ερωτήσεις.
Ας φανταστούμε ότι ένας μαθητής γράφει:
“I am living here since 2020.”
Αν θέλει να πει ότι εγκαταστάθηκε σε αυτό το μέρος το 2020 και εξακολουθεί να ζει εκεί, στα συνήθη αγγλικά θα λέγαμε:
“I have lived here since 2020.”
Ή:
“I have been living here since 2020.”
Στο συγκεκριμένο πλαίσιο, και οι δύο φράσεις μπορούν να αποδοθούν ως:
«Μένω εδώ από το 2020.»
Ο εκπαιδευτικός μπορεί να εξηγήσει τη σχέση ανάμεσα σε ένα σημείο έναρξης στο παρελθόν και σε μια κατάσταση που συνεχίζεται στο παρόν.
Όταν καταλαβαίνουμε γιατί ο μαθητής επέλεξε αρχικά τη λανθασμένη διατύπωση, η διόρθωση γίνεται πιο χρήσιμη. Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη σύγχυση που βρίσκεται πίσω από το λάθος.
Η ανοιχτή σκέψη και η ακρίβεια μπορούν να συνυπάρχουν.
12. Εξετάζουμε την πεποίθηση «Δεν είμαι καλός στις γλώσσες»
Μερικές από τις πιο ισχυρές παραδοχές στη μάθηση αφορούν την εικόνα που έχει ο μαθητής για τον εαυτό του.
«Οι γλώσσες δεν είναι για μένα.»
«Τα ξεχνάω πάντα όλα.»
«Δεν θα καταφέρω ποτέ να κάνω μια συζήτηση.»
Τέτοιες σκέψεις μπορεί να γεννηθούν από απογοητευτικές εμπειρίες. Συνήθως, όμως, είναι πιο γενικές από όσο δικαιολογούν τα πραγματικά στοιχεία.
Μια ακριβέστερη περιγραφή θα μπορούσε να είναι:
«Δυσκολεύομαι να θυμηθώ νέες λέξεις όταν τις διαβάζω μόνο μία φορά.»
«Οι αυθόρμητες συζητήσεις μού φαίνονται δύσκολες.»
«Καταλαβαίνω περισσότερα από όσα μπορώ να εκφράσω αυτή τη στιγμή.»
Κάθε μία από αυτές τις φράσεις περιγράφει μια συγκεκριμένη εμπειρία πάνω στην οποία μπορούμε να δουλέψουμε.
Ένας μαθητής που καταλαβαίνει ένα κείμενο αλλά δυσκολεύεται να μιλήσει έχει ήδη αναπτύξει ορισμένες δεξιότητες στη γλώσσα. Το επόμενο ερώτημα είναι πώς θα εξασκηθεί σε εκείνες που εξακολουθούν να τον δυσκολεύουν.
Η σύνδεση με τον Ντεκάρτ βρίσκεται στη συνήθεια να εξετάζουμε μια πεποίθηση αντί να τη δεχόμαστε απλώς επειδή μας έχει γίνει οικεία.
Αυτή η συνήθεια μπορεί να κάνει την αξιολόγηση των δυνατοτήτων μας πιο δίκαιη και πιο χρήσιμη.
Μαθαίνουμε γλώσσες με λογική, περιέργεια και εξάσκηση
Στη Glossart Languages, αυτές οι φιλοσοφικές συνδέσεις προσφέρουν έναν τρόπο να προσεγγίζουμε τα μαθήματα με περισσότερη σκέψη και προσοχή.
Μπορούμε να εξετάζουμε τις δομές που οι μαθητές μεταφέρουν από τη μητρική τους γλώσσα. Μπορούμε να χωρίζουμε τις δυσκολίες σε συγκεκριμένες εργασίες. Μπορούμε να διερευνούμε τη διαφορά ανάμεσα στις λέξεις που είπε κάποιος και στην ερμηνεία που τους δώσαμε.
Πάνω απ’ όλα, μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις ερωτήσεις ως ουσιαστικό μέρος της μάθησης.
«Γιατί το εκφράζουμε έτσι;»
«Σε ποια περίσταση θα χρησιμοποιούσε κάποιος αυτή τη φράση;»
«Τι θεώρησα δεδομένο;»
«Πώς μπορώ να εκφράσω πιο καθαρά τη σκέψη μου;»
Μια νέα γλώσσα μάς δίνει πολλές ευκαιρίες να κάνουμε αυτές τις ερωτήσεις. Καθεμία μπορεί να μας αποκαλύψει κάτι για τη γλώσσα, την περίσταση ή τις δικές μας προσδοκίες.
Η αναζήτηση μιας προσεκτικής κρίσης στη φιλοσοφία του Ντεκάρτ μάς θυμίζει ότι αξίζει να εξετάζουμε όσα πιστεύουμε πως γνωρίζουμε. Η εκμάθηση γλωσσών μάς δίνει την ευκαιρία να το κάνουμε στην πράξη, μέσα από την επικοινωνία με άλλους ανθρώπους.
Την επόμενη φορά που μια έκφραση θα σας φανεί παράξενη ή κάποιος θα αντιδράσει διαφορετικά απ’ ό,τι περιμένατε, σταθείτε για λίγο πριν βγάλετε συμπέρασμα.
Τι έχετε πραγματικά καταλάβει και τι θα μπορούσατε ακόμη να ρωτήσετε;
#GlossartLanguages #ΕκμάθησηΓλωσσών #Ντεκάρτ #ΦιλοσοφίαΤηςΓλώσσας #ΚριτικήΣκέψη #ΔιαπολιτισμικήΕπικοινωνία #ΔιδασκαλίαΓλωσσών #ΞένεςΓλώσσες #Επικοινωνία #ΓλώσσαΚαιΠολιτισμός #ΔιάΒίουΜάθηση #Περιέργεια
