Μεταμορφώστε τον Κόσμο σας με την Εκμάθηση Γλωσσών στη GlossArt Languages!
Γιατί τα μωρά κάνουν χειρονομίες πριν μάθουν να μιλούν; | Glossart Languages
Γιατί τα μωρά δείχνουν με το δάχτυλο και κάνουν χειρονομίες πριν μάθουν να μιλούν; Ανακαλύψτε πώς οι χειρονομίες, η κοινή προσοχή και η ανθρώπινη εξέλιξη αποκαλύπτουν τις αρχέγονες ρίζες της γλώσσας.
Evangelia Perifanou
10/15/20261 λεπτά ανάγνωσης
Γιατί τα μωρά κάνουν χειρονομίες πριν μάθουν να μιλούν; Οι αρχέγονες ρίζες της ανθρώπινης επικοινωνίας | Glossart Languages
Κι αν η γλώσσα ξεκινά πριν ακόμη προφέρουμε την πρώτη μας λέξη; Ανακαλύψτε πώς τα μωρά χρησιμοποιούν το δείξιμο, τις χειρονομίες και την κοινή προσοχή για να επικοινωνήσουν — και τι μπορεί να μας αποκαλύπτουν αυτές οι πρώιμες συμπεριφορές για τις αρχέγονες ρίζες της ανθρώπινης γλώσσας.
Πριν τα μωρά μπορέσουν να πουν «Θέλω αυτό», απλώνουν το χέρι τους για να το πιάσουν.
Πριν μπορέσουν να ρωτήσουν «Τι είναι αυτό;», δείχνουν με το δάχτυλο.
Πριν μάθουν τις λέξεις γεια ή αντίο, μπορεί ήδη να χαιρετούν με το χέρι, να στρέφουν το βλέμμα τους προς ένα αντικείμενο ή να σηκώνουν τα χέρια τους για να τα πάρουμε αγκαλιά.
Η επικοινωνία, όπως φαίνεται, αρχίζει πολύ πριν από την πρώτη λέξη.
Αλλά γιατί;
Και θα μπορούσε ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν τα μωρά πριν μάθουν να μιλούν να μας αποκαλύψει κάτι για τη βαθύτερη ιστορία της ανθρώπινης γλώσσας;
Η επικοινωνία πριν από τις λέξεις
Κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα παιδιά ανακαλύπτουν σταδιακά ότι μπορούν να χρησιμοποιούν το σώμα τους για να εκφράζουν τις προθέσεις τους.
Ένα δάχτυλο που δείχνει μπορεί να σημαίνει:
Κοίτα αυτό.
Τα απλωμένα χέρια μπορεί να σημαίνουν:
Πάρε με αγκαλιά.
Ένα κούνημα του κεφαλιού μπορεί να σημαίνει:
Όχι.
Αυτές οι χειρονομίες μπορεί να φαίνονται απλές, όμως πίσω τους συμβαίνει κάτι εξαιρετικά σύνθετο.
Το παιδί αρχίζει να ανακαλύπτει ότι ένας άλλος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ένα σήμα, να ακολουθήσει την προσοχή του και να ανταποκριθεί σε αυτό που προσπαθεί να επικοινωνήσει.
Αυτό γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον όταν τα μωρά αρχίζουν να δείχνουν με το δάχτυλο.
Δεν δείχνουν πάντα επειδή θέλουν κάτι.
Μερικές φορές θέλουν απλώς ένας άλλος άνθρωπος να προσέξει το ίδιο πράγμα με εκείνα.
Ένα παιδί βλέπει έναν σκύλο, τον δείχνει και κοιτάζει τον γονέα του.
Ο ενήλικας ακολουθεί τη χειρονομία:
«Σκύλος!»
Για μια σύντομη στιγμή, το παιδί και ο ενήλικας έχουν στρέψει την προσοχή τους στο ίδιο πράγμα.
Αυτό είναι γνωστό ως κοινή προσοχή και παίζει σημαντικό ρόλο στην πρώιμη επικοινωνία και στην ανάπτυξη της γλώσσας.
Ένα δάχτυλο που δείχνει μπορεί να γίνει λέξη
Φανταστείτε ένα μωρό να δείχνει ένα πουλί.
Ένας ενήλικας το παρατηρεί και λέει:
«Πουλί.»
Το παιδί ακούει έναν ήχο ενώ κοιτάζει το αντικείμενο.
Μια άλλη μέρα ακούει ξανά την ίδια λέξη.
Σιγά σιγά, οι ήχοι αρχίζουν να αποκτούν νόημα.
Φυσικά, τα παιδιά δεν μαθαίνουν λεξιλόγιο απλώς επειδή οι ενήλικες ονομάζουν ό,τι εκείνα δείχνουν. Η ανάπτυξη της γλώσσας είναι πολύ πιο σύνθετη. Τα παιδιά ακούν, μιμούνται, πειραματίζονται και αλληλεπιδρούν με τους ανθρώπους γύρω τους.
Όμως η κοινή προσοχή δημιουργεί πολύτιμες ευκαιρίες για να συναντηθούν οι λέξεις με τις έννοιές τους.
Πριν ακόμη τα παιδιά μπορέσουν να χρησιμοποιήσουν εκατοντάδες λέξεις, διαθέτουν ήδη ένα άλλο μέσο:
το σώμα τους.
Ξεκίνησε η ανθρώπινη γλώσσα από τις χειρονομίες;
Αυτό μας οδηγεί σε ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα.
Αν οι χειρονομίες εμφανίζονται τόσο φυσικά στην πρώιμη επικοινωνία, θα μπορούσαν άραγε να μας πουν κάτι και για την εξέλιξη της ανθρώπινης γλώσσας;
Υπάρχουν θεωρίες που υποστηρίζουν ότι οι χειρονομίες μπορεί να έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ανθρώπινης επικοινωνίας. Οι πρόγονοί μας ίσως συνδύαζαν κινήσεις, εκφράσεις του προσώπου και φωνητικούς ήχους καθώς αναπτύσσονταν όλο και πιο σύνθετα συστήματα επικοινωνίας.
Υπάρχει όμως ένας σημαντικός περιορισμός.
Δεν μπορούμε να παρατηρήσουμε τις πρώτες ανθρώπινες συνομιλίες.
Ο προφορικός λόγος δεν αφήνει απολιθώματα.
Επομένως, δεν μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι άνθρωποι επικοινωνούσαν πρώτα με χειρονομίες και μόνο αργότερα ανέπτυξαν την ομιλία. Η προέλευση της γλώσσας εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και οι χειρονομίες είναι μόνο ένα μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης ιστορίας.
Ωστόσο, υπάρχει κάτι που μπορούμε εύκολα να παρατηρήσουμε σήμερα:
Το ότι μαθαίνουμε να μιλάμε δεν σημαίνει ότι σταματάμε να χρησιμοποιούμε χειρονομίες.
Εξακολουθούμε να μιλάμε με τα χέρια μας
Παρατηρήστε δύο ανθρώπους που συζητούν ζωηρά.
Τα χέρια τους κινούνται.
Δείχνουν.
Αναπαριστούν μεγέθη και αποστάσεις.
Δείχνουν κατευθύνσεις.
Σηκώνουν τους ώμους.
Οι εκφράσεις του προσώπου τους αλλάζουν.
Μερικές φορές κάνουμε χειρονομίες ακόμη και όταν μιλάμε στο τηλέφωνο — παρόλο που ο άνθρωπος που μας ακούει δεν μπορεί να μας δει.
Το σώμα μας εξακολουθεί να συμμετέχει στην επικοινωνία, ακόμη κι όταν έχουμε στη διάθεσή μας χιλιάδες λέξεις.
Σκεφτείτε πώς θα προσπαθούσατε να περιγράψετε μια σπειροειδή σκάλα, το μέγεθος ενός ψαριού που πιάσατε ή τη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος.
Τα χέρια σας μπορεί να αρχίσουν να κινούνται πριν ακόμη αποφασίσετε συνειδητά τι θέλετε να κάνετε με αυτά.
Οι χειρονομίες δεν είναι απλώς μια διακόσμηση που συνοδεύει τον λόγο.
Μπορούν να αποτελούν μέρος του τρόπου με τον οποίο οργανώνουμε και εκφράζουμε το νόημα.
Όταν οι λέξεις και τα χέρια συνεργάζονται
Αυτή η σχέση γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όταν ψάχνουμε μια λέξη.
Φανταστείτε ότι προσπαθείτε να εξηγήσετε κάτι σε μια γλώσσα που ακόμη μαθαίνετε.
Ξέρετε τι θέλετε να πείτε.
Αλλά η λέξη δεν έρχεται.
Τα χέρια σας αναλαμβάνουν.
Δείχνετε.
Αναπαριστάτε το σχήμα.
Μιμείστε την κίνηση.
Ο άλλος προσπαθεί να μαντέψει.
«Ψαλίδι;»
«Ναι! Ψαλίδι.»
Και η συζήτηση συνεχίζεται.
Υπήρχε ένα προσωρινό κενό στο λεξιλόγιό σας, αλλά η επικοινωνία δεν σταμάτησε.
Αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της γλώσσας: το νόημα δεν βρίσκεται αποκλειστικά μέσα στις λέξεις.
Χρησιμοποιούμε τη φωνή, τον ρυθμό, τις εκφράσεις του προσώπου, την οπτική επαφή, την κίνηση και τα συμφραζόμενα για να βοηθήσουμε έναν άλλο άνθρωπο να μας καταλάβει.
Τι σημαίνει αυτό για την εκμάθηση γλωσσών;
Ένα μάθημα ξένης γλώσσας μπορεί να αξιοποιήσει ακριβώς αυτή τη σύνδεση.
Φανταστείτε ότι μαθαίνετε:
ανοίγω
κλείνω
πάνω
κάτω
μεγάλος
μικρός
Ο καθηγητής θα μπορούσε να μεταφράσει κάθε λέξη.
Ή θα μπορούσε να προφέρει τη λέξη κάνοντας ταυτόχρονα την αντίστοιχη κίνηση.
Τώρα ο μαθητής έχει κάτι περισσότερο από μια μετάφραση για να θυμάται.
Η νέα λέξη έχει συνδεθεί με μια κίνηση, ένα πλαίσιο και ένα νόημα.
Οι χειρονομίες μπορούν επίσης να μας βοηθήσουν να συνεχίσουμε μια συζήτηση όταν δεν διαθέτουμε ακόμη όλο το λεξιλόγιο που χρειαζόμαστε.
Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί η επικοινωνία δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι να μιλάμε μια γλώσσα τέλεια.
Αν μπορείτε να περιγράψετε, να δείξετε, να αναπαραστήσετε, να κάνετε μια ερώτηση ή να βρείτε έναν άλλο τρόπο να εκφράσετε μια ιδέα, μπορείτε να παραμείνετε μέρος της συζήτησης.
Μερικές φορές, η πιο χρήσιμη δεξιότητα στην εκμάθηση μιας γλώσσας δεν είναι να γνωρίζουμε όλες τις λέξεις.
Είναι να ξέρουμε πώς να συνεχίζουμε όταν δεν τις γνωρίζουμε.
Είναι αυτό μια προγονική μνήμη;
Υπάρχει κάτι γοητευτικό στην ιδέα να περιγράψουμε αυτές τις συμπεριφορές ως προγονικές μνήμες.
Ένα μωρό δείχνει με το δάχτυλο χωρίς να του έχει διδάξει κανείς επίσημα πώς να κάνει μια συζήτηση.
Ένα παιδί χρησιμοποιεί το σώμα του για να επικοινωνήσει πριν ακόμη μπορέσει να εξηγήσει τι σημαίνει επικοινωνία.
Οι ενήλικες συνεχίζουμε να κάνουμε χειρονομίες ακόμη και όταν η ομιλία έχει γίνει απολύτως φυσική.
Μπορεί να μοιάζει σαν να βλέπουμε κάτι πολύ παλιό να εμφανίζεται μπροστά μας.
Όμως πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με τη λέξη μνήμη.
Ένα μωρό δεν θυμάται κάποιον πρόγονό του που έδειξε κάτι με το δάχτυλο πριν από χιλιάδες χρόνια. Δεν υπάρχουν στοιχεία ότι συγκεκριμένες χειρονομίες ή γλώσσες αποθηκεύονται ως κληρονομικές αναμνήσεις.
Αυτό που κληρονομούν οι άνθρωποι είναι βιολογικές ικανότητες που αναπτύσσονται μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με τον κόσμο και με τους άλλους ανθρώπους.
Επομένως, η ικανότητά μας να επικοινωνούμε με χειρονομίες μπορεί να έχει πολύ αρχαίες εξελικτικές ρίζες χωρίς να αποτελεί προγονική μνήμη με την κυριολεκτική έννοια.
Και αυτή η διάκριση κάνει την ιδέα ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Δεν θυμόμαστε μια αρχαία συνομιλία.
Χρησιμοποιούμε μια ανθρώπινη ικανότητα που μπορεί να είναι η ίδια εξαιρετικά αρχαία.
Ίσως η γλώσσα αρχίζει πριν από την πρώτη λέξη
Συχνά γιορτάζουμε την πρώτη λέξη ενός παιδιού.
Μαμά.
Μπαμπά.
Σκύλος.
Όχι.
Μοιάζει με την αρχή της γλώσσας.
Ίσως όμως να είναι πιο δύσκολο να προσδιορίσουμε πού πραγματικά ξεκινά.
Ίσως να ξεκίνησε νωρίτερα.
Όταν ένα μωρό ακολούθησε το βλέμμα ενός άλλου ανθρώπου.
Με ένα απλωμένο χέρι.
Με ένα δάχτυλο που δείχνει.
Με την ανακάλυψη ότι κοιτάζοντας κάτι μπορεί να κάνει και έναν άλλο άνθρωπο να κοιτάξει προς την ίδια κατεύθυνση.
Πολύ πριν μπορέσουν να σχηματίσουν προτάσεις, τα παιδιά αρχίζουν ήδη να κατανοούν μία από τις πιο εκπληκτικές αρχές της ανθρώπινης επικοινωνίας:
Κάτι μπορεί να υπάρχει στο μυαλό μου και εγώ μπορώ να βοηθήσω έναν άλλο άνθρωπο να το καταλάβει.
Οι λέξεις θα έρθουν αργότερα.
Ίσως η γλώσσα να μην ξεκινά με την πρώτη λέξη που προφέρει ένα παιδί.
Ίσως ξεκινά με την ανακάλυψη ότι ένας άλλος άνθρωπος μπορεί να καταλάβει αυτό που θέλουμε να πούμε.
Τι πιστεύετε ότι έρχεται πρώτο: η γλώσσα ή η επιθυμία να μας καταλάβουν;
Κι αν η γλώσσα ξεκινά πριν ακόμη προφέρουμε την πρώτη μας λέξη; Ανακαλύψτε πώς τα μωρά χρησιμοποιούν το δείξιμο, τις χειρονομίες και την κοινή προσοχή για να επικοινωνήσουν — και τι μπορεί να μας αποκαλύπτουν αυτές οι πρώιμες συμπεριφορές για τις αρχέγονες ρίζες της ανθρώπινης γλώσσας.
#GlossartLanguages #ΕκμάθησηΓλωσσών #ΑνάπτυξηΤηςΓλώσσας #ΑνθρώπινηΕπικοινωνία #Γλωσσολογία #ΧειρονομίεςΚαιΓλώσσα #ΕξέλιξηΤηςΓλώσσας #ΠρώιμηΕπικοινωνία #ΜαθαίνωΓλώσσες
